Za jeden z najbardziej przyszłościowych kierunków generacji rozproszonej wśród OZE uznaje się produkcję biogazu rolniczego. W dyrektywie 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych podkreślono, że „wykorzystanie surowców rolnych, takich jak nawóz pochodzenia zwierzęcego czy mokry obornik oraz innych odpadów zwierzęcych i organicznych do wytwarzania biogazu, dzięki wysokiemu potencjałowi oszczędności w emisji gazów cieplarnianych daje znaczne korzyści dla środowiska zarówno przy wytwarzaniu energii ciepła i elektrycznej, jak i stosowaniu jako biopaliwo. Instalacje na biogaz dzięki zdecentralizowanemu charakterowi i regionalnej strukturze inwestycyjnej mogą wnieść znaczący wkład w zrównoważony rozwój obszarów wiejskich i stwarzać nowe perspektywy zarobku dla rolników”. Z tego dokumentu wynika też, że największe znaczenie spośród odnawialnych źródeł energii w dalszym ciągu będzie miała biomasa, chociaż jej udział w bilansie energii finalnej z OZE w 2020 roku w porównaniu do 2010 roku zmniejszy się z 62,9 do 60,7%. W Polsce udział biomasy był jeszcze wyższy i w 2012 roku wynosił 95%.

Główne korzyści z energetycznego wykorzystania biomasy wg Korycińskiej [2009] to:

• rozwój lokalny i regionalny, gdyż wykorzystuje zasoby lokalne, a wartość dodana z produkcji OZE pozostaje w regionie (dodatkowe miejsca pracy, niższe koszty pozyskania energii elektrycznej i cieplnej);
• szansa na zagospodarowanie odpadów czy produktów ubocznych z produkcji rolnej;
• zapewnienie własnego i niezależnego źródła energii elektrycznej i cieplnej (uniezależnienie od dużych dostawców), dywersyfikacja źródeł wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej;
• brak konieczności rozbudowywania sieci elektrycznych – możliwość dostarczania energii do obszarów bez rozbudowanej sieci elektrycznej;
• czystsze środowisko: ograniczenie emisji metanu i podtlenku azotu, zmniejszenie efektu cieplarnianego, zmniejszenie zanieczyszczenia wód podziemnych i gruntowych (produkcja nawozu organicznego), zmniejszenie emisji odorów, rozwiązanie problemu odpadów organicznych;
• dodatkowe źródło dochodów w gospodarstwie rolnym lub źródło zmniejszenia wydatków na energię (stabilne ceny energii);
• uprawa biomasy do celów energetycznych przyczyni się do pełnego wykorzystania potencjału ziemi uprawnej (zagospodarowanie gruntów odłogowanych);
• rozwój energetyki rozproszonej: zmniejszanie strat przesyłu energii elektrycznej;
• zrównoważony rozwój rolnictwa.

W ocenie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi potencjał energetyczny rolnictwa umożliwia pozyskanie surowców niezbędnych do wytworzenia około 5-6 mld m3 biogazu rocznie, o czystości gazu ziemnego wysokometanowego. W tym szacunku uwzględniono wykorzystanie w pierwszej kolejności produktów ubocznych rolnictwa, płynnych i stałych odchodów zwierzęcych oraz produktów ubocznych i pozostałości przemysłu rolno-spożywczego. Równocześnie z wykorzystaniem tych surowców przewiduje się prowadzenie upraw roślinnych, w tym określanych jako energetyczne, z przeznaczeniem na substrat dla biogazowni. Mogą one docelowo zająć powierzchnię około 700 tys. ha, co pozwoli na pełne zabezpieczenie krajowych potrzeb żywnościowych oraz produkcję biopaliw na poziomie określanym Narodowym Celem Wskaźnikowym (NCW), jak też na pozyskanie surowców niezbędnych do wytwarzania biogazu. Biogazownie rolnicze mogą i powinny odegrać ważną rolę w pielęgnacji krajobrazu, poprzez zagospodarowanie traw i turzyc z parków narodowych (wymóg ich wykaszania raz w roku na użytkach zielonych znajdujących się na ich obszarze) [Żmuda 2009]. Grzebisz [2009] korzyści te usystematyzował następująco:

1. Produkcyjne:

• pozyskiwanie metanu z tzw. surowców odnawialnych;
• wykorzystanie odpadu pofermentacyjnego jako nawozu organicznego.

2. Ekologiczno-środowiskowe:

• ochrona klimatu ziemskiego poprzez zmniejszenie niekontrolowanej emisji gazowych związków:
  • węgla (CO2, CH4),
  • azotu;
• ochrona obecnego stanu i estetyki lokalnego środowiska poprzez:
  • eliminację odorów;
  • ograniczenie aktywności patogenów chorobotwórczych;
  • szkodników w nawozach naturalnych;
  • naturalną sanitację odchodów zwierzęcych;
  • zwiększenie stopnia kontroli recyklingu materii organicznej i składników
    mineralnych;
• zmniejszenie żywotności nasion chwastów roślin uprawnych.

3. Ekonomiczne:

• lokalna dywersyfikacja źródeł energii;
• zwiększenie zasobów stałych miejsc pracy;
• dodatkowe źródło dochodu dla przedsiębiorstw rolnych.