Przykład innowacji organizacyjnej i technicznej biogazowni

Tagi:

Innym przykładem innowacyjnego, organizacyjnego rozwiązania biogazowni jest obiekt Y o mocy 0,7 MW znajdujący się w woj. mazowieckim [Cała-Monastyrski A., 2013]. Wybrana technologia wykorzystuje kiszonkę z kukurydzy i gnojowicę. Innowacyjność przedsięwzięcia polegała na odpowiednim wybraniu lokalizacji, przygotowaniu odpowiedniej ilości materiału wsadowego własnego i od okolicznych rolników, dobraniu właściwej technologii i zapewnieniu sprzedaży uzyskanej energii i substratu pofermentacyjnego jako nawozu.

W skład biogazowni wchodzą (jako urządzenia podstawowe): przejazdowe, betonowe silosy z podłożem pokrytym asfaltem i spadkami do studzienek ściekowych służące magazynowaniu kiszonki o całkowitej powierzchni (z drogami) 10 000 m2, dwa szczelne betonowe zbiorniki fermentacyjne o pojemności 2100 m3 i 2500 m3, zbiornik pofermentacyjny o pojemności 4000 m3, dozownik substratów z podajnikiem, rozdrabniaczem i pompą jednośrubową, rurociągi substratu i rozdzielnią substratu z pompą, wagą samochodową przejazdową, kontenera z agregatem kogeneracyjnym o mocy 620 kW oraz stacją transformatorową i odbiornikiem energii cieplnej przy odprowadzaniu spalin z agregatu kogeneracyjnego. Całość procesów biogazowni jest zautomatyzowana, sterowana i monitorowana ze sterowni procesów technologicznych. Wydajność biogazowni wynosi 180 – 200 m3 x t-1 przy wymaganej ilości materiału wsadowego 14 600 t x rok-1. Biogaz jest magazynowany w górnych częściach komór fermentacyjnych pokrytych gazoszczelną membraną. Odsiarczanie biogazu następuje w pompie membranowej z dozowaniem powietrza do przestrzeni magazynującej biogaz. Otrzymywany w procesie osad pofermentacyjny jest częściowo odwadniany przez sedymentację w zbiorniku i odbierany przez okolicznych mieszkańców jako płynny nawóz organiczny. Energia elektryczna zostaje sprzedana do sieci energetycznej i wykorzystywana na własne potrzeby biogazowni.

Podstawowym surowcem jest kiszonka kukurydzy z dodatkiem gnojowicy bydlęcej pochodzącej od okolicznych hodowców przywożona z odległości nie większej, niż 5 km. Kiszonka, w celu umożliwienia jej transportu rurociągami do komór fermentacyjnych jest mieszana z wodą. Otrzymywany biogaz jest odsiarczany przez wdmuchiwanie powietrza do górnych części komór biogazowych w ilości do 6%. W wyniku połączenia siarkowodoru z tlenem powstaje woda i siarka, która pojawia się w osadzie pofermentacyjnym. Osad pofermentacyjny jest przepompowywany do zbiornika w którym następuje jego sedymentacja. Woda wraca do procesu technologicznego, natomiast płynny substrat pofermentacyjny jest odbierany przez rolników i stosowany jako nawóz. Jako interesujące rozwiązanie techniczne, mogące być uznane jako innowacja techniczna są: dozownik substratów pokazany na fotografiach 3 i 4 oraz kontener jako kompletny zestaw kogeneracyjny z odbiorem ciepła powstającego w procesie kogeneracji i produkcji energii elektrycznej (fot. 5).

Fot. 3 Dozownik substratów od strony panelu sterującego