Możemy wyróżnić przynajmniej trzy rodzaje postanowień, które odnoszą się zarówno do założeń, jak i planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe. Wynika to z faktu, że oba te akty planistyczne są bardzo do siebie zbliżone swoim charakterem. Należą do nich postanowienia: indykatywne, influencyjne, imperatywne.

Sporządzając swoje założenia i plany zaopatrzenia wspólnoty samorządowej w ciepło, energię elektryczną i gaz, gmina powinna rozwijać i konkretyzować postanowienia i ustalenia zawarte w założeniach polityki energetycznej państwa oraz gminnych aktach planowania przestrzennego tak, aby wszystkie wymienione akty planowania tworzyły spójną całość. Można zatem powiedzieć, że treść założeń polityki energetycznej państwa oraz treść miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (a także treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy) mają przesądzające znaczenie dla ukształtowania treści gminnych aktów planistycznych w dziedzinie energetyki.

Gminne plany energetyczne powinny być zgodne z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków tegoż zagospodarowania. Uzasadnieniem dla wymogu ich zgodności są związki i zależności, jakie istnieją pomiędzy planowaniem gospodarczym a planowaniem przestrzennym. Oba te rodzaje planowania mają charakter strategiczny i pozwalają kształtować rozwój społeczny i gospodarczy danej gminy. Plany gospodarcze i plany przestrzenne powinny mieć charakter kompleksowy oraz winny opierać się na wspólnej koncepcji, zakładającej dążenie do uzyskania określonej wizji danej gminy. Akty planowania przestrzennego powinny być tworzone w taki sposób, aby ułatwiały organom gminy prowadzenie aktywnej polityki gospodarczej, ukierunkowanej na rozwój poszczególnych sektorów gospodarki, w tym sektora energetycznego. Nie dziwi więc fakt, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zawierają postanowienia, które w istotny sposób wpływają na treść gminnych aktów planowania w dziedzinie energetyki.

Przede wszystkim, w planie zagospodarowania przestrzennego powinny się znajdować strategiczne rozstrzygnięcia, dotyczące rozwoju infrastruktury energetycznej. Należy również rozgraniczyć obszary, które będą obsługiwane przez sieci centralne (wysokich napięć), od miejsc, na których zapotrzebowanie na energię będzie zaspokajane przez sieci lokalne(niskich napięć). W planie miejscowym trzeba uwzględnić przebiegi głównych ciągów magistralnych (tzn. sieci gazowych lub ciepłowniczych), a także usytuowanie podstawowych obiektów infrastrukturalnych. W planie zagospodarowania przestrzennego powinna się znajdować aktualna lokalizacja obiektów, jak i usytuowanie przyszłych inwestycji infrastruktury energetycznej. Miejscowy plan zawiera również informacje o kolejności i terminie realizacji poszczególnych inwestycji energetycznych.

W gminnych planach zagospodarowania przestrzennego rozstrzygany jest dylemat (tradycyjnie przypisywany planowaniu gospodarczemu) polegający na przesądzeniu, która z branż gospodarki jest ważniejsza i która z tego tytułu powinna być preferowana. Rozstrzygnięcie takiego dylematu na poziomie gminy następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, ponieważ są one aktami prawnymi, w których musi być dokonany wybór priorytetów w obrębie branż infrastruktury technicznej. Taki wybór jest koniecznością, ponieważ gminy nie mają realnych możliwości poprawy funkcjonowania wszystkich sektorów infrastrukturalnych. W rezultacie wybór dokonany w planie miejscowym będzie rzutował na treść gminnych aktów planowania energetycznego, gdyż albo pozwoli na prorozwojowe planowanie w gospodarce energetycznej, albo zahamuje rozwój tego sektora, przyznając priorytet innym.

Należy zdawać sobie sprawę, że na zadaniach wynikających z prawa energetycznego nie kończy się odpowiedzialność gmin za zarządzanie energią na jej terenie. Gminy muszą wywiązać się z obowiązków innych niż działania planistyczne w zakresie zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe. Niejednokrotnie są one dużymi odbiorcami usług energetycznych. Racjonalne wykorzystanie mediów energetycznych, zapewnienie poprawnej i bezpiecznej eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci energetycznych w obiektach, których gmina jest właścicielem to już nie tylko obowiązek wynikający z przepisów, ale przede wszystkim interes ekonomiczny gmin.